Uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

Praktycznie w każdej szkole i w każdej klasie obserwujemy wyraźnie zróżnicowany poziom w opanowaniu treści edukacyjnych przez uczniów. Mamy uczniów określanych mianem „słabych” i mamy uczniów tzw. „dobrych” lub nawet „wybitnych”. Dziś wiemy, że jest to jednym z głównych powodów występowania tego zjawiska jest fakt, że rozwój człowiek nie jest równomierny. Norma rozwojowa, w zależności od wieku, przewiduje, że to zróżnicowanie może wynosić nawet ok. 2-3 lat.

Dodatkowo, obecnie prawie w każdej szkole, znajdują się dzieci ze zdiagnozowanymi deficytami lub zespołami chorobowymi, które jeszcze bardziej różnicują zdolności i umiejętności uczniów w statystycznej klasie. Niestety system edukacyjny za tym zjawiskiem nie nadąża.

Wymusza to na nauczycielach opanowanie przynajmniej podstawowej wiedzy na temat metod pracy z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Dotyczy to zarówno pracy z uczniami z deficytami, jak i z uczniami wyprzedających intelektualnie swoich rocznikowych kolegów i koleżanki.

Oczywistym jest, że nauczyciel podczas lekcji nie może wchodzić w rolę terapeuty. Zazwyczaj nie jest do tego uprawniony, ale też nie ma na to czasu podczas lekcji. Może natomiast opanować wiedzę, pozwalającą mu na dostosowanie prowadzonych przez siebie zajęć, do indywidualnych potrzeb konkretnych uczniów. Dodatkowo wstępne rozpoznanie problemu, z jakim boryka się dziecko, może pomóc w udzieleniu mu właściwego wsparcia, jak również w skierowaniu go do odpowiedniego specjalisty, jeśli zaistnieje taka potrzeba.

Natomiast wypracowanie w uczniach poczucia wspólnoty i współpracy w zespole jest jednym ze skuteczniejszych narzędzi, wspierających nauczyciela w pracy z uczniami, wykazującymi zróżnicowane potrzeby i możliwości w opanowaniu materiału edukacyjnego.